Labirent Rüyaları

1. Bölüm
Bu karanlık labirentte, yollar kaybolmuş,
Gerçekle hayal arasında, kalpler yorulmuş.
Camborg’lar kovalıyor, Natürportre izliyor,
Erdi’nin aklı karmaşık, çıkış arıyor.
Nakarat
Karınca kararınca bir çıkış buluruz,
Bir rüyada kaybolur, uyanmayı umarız.
Kabusların labirentinde yolumuzu bulalım,
Belki de sonunda kendimize varalım.
2. Bölüm
Duvarlar yeniden şekil alır, yollar değişir,
Mimar çağırır Erdi’yi, yankılar yükselir.
Bir karıncalanma hissi, dokundukça derine,
Rüyanın içinde kaybolmuşlar birlikte.
Nakarat
Karınca kararınca bir çıkış buluruz,
Bir rüyada kaybolur, uyanmayı umarız.
Kabusların labirentinde yolumuzu bulalım,
Belki de sonunda kendimize varalım.
Köprü
Zamanın akrepleri, geçmişten yankılar,
Atlantis’in fısıltıları, sonsuzlukta yankılar.
Saltar’ın gölgesi, bir tehdit ya da şaka,
Mimar ve Erdi, beyaz boşlukta baş başa.
3. Bölüm
Labirent dağıldı, silindi her şey,
Ardında kalan sadece beyaz bir boşluk, sessiz bir düş.
Yorgun ruhlar soluksuz kaldı,
Uyanış, bekleyiş, umudun yanında.
Nakarat
Karınca kararınca bir çıkış buluruz,
Bir rüyada kaybolur, uyanmayı umarız.
Kabusların labirentinde yolumuzu bulalım,
Belki de sonunda kendimize varalım.
Outro
Uçurtma'da açılan gözler, battaniyenin kokusu,
Yaşanmışlıklarla dolu, eski bir anı dokusu.
Mimar der, "Sözümdeyim," yeni yol başlar,
Belki cennette, belki yıldızlar arasında bir başka rüya.