شعر

مَنْ نِمیدانِسْتَمْ گُمْ گَشْتِ ایْ دارَمْ
نِمیدانِسْتَمْ تُ هَمانْ خَلَعِ باوَرْهایِ مَنیْ
جَهانْ تُ را بَرایِ مَنْ بَرْچیدْ کِ بِفَهْمانَد
چِ آسانْ میشَوًدْ هَمِ چیزْ را نَقْزْ کَرْدْ
چِ زیباْ میشَوَدْ با آگاهیْ بِ نَرِسیدَنْ
نَبوسیدَنْ
آقوشِ تُ را لَمْسْ نَکَرْدَنْ
سِدایَتْ را نَشِنیدَنْ
اِشْقْ را زِنْدِگی کَرْدْ
هالْ میدانَمْ کِ با تُ چِگونِ اَزْ فَرْدا نَتَرسیدْ
چِگونِ کورْکورانِ بَرایِ خیالْ جَنْگیدْ
مُشْتاقانِ بِ سَمْتِ سَرابْ دَویدْ
بیْ پَرْوایانِ رویِ خَتِّ پایانْ رَقْسیدْ
چِگونِ پوچیِ هَسْتیْ را
زیبا زِنْدِگیْ بایَدْ کَرْدْ
تُ بِ مَنْ یادْ دادیْ دَرْ لَهْزِ آشِقیْ بایَدْ کَرْدْ
هَمانَنْدِ خُداییْ کِ دَرْ دیدِ نَباشَدْ
دِلِ مَنْ گَشْتْ بِ دُنْبالِ تُ دَرْمانْدِ نَباشَدْ
تُ را دَرْ خُد پِیْدا کَرْدَمَتْ نیمِیِ مَنْ
روبِرویِ آیِنِ میْ ایسْتَمْ تا تُ را بینَمْ
با وُجودَتْ خُدَمْ را هَمْ بیشْتَرْ دوسْتْ دارَمْ
بِ مَنْ یادْ دادیْ
چِگونِ آشِقیْ شٰاْ إرْ شَوَدْ
بَلْکِ دِلَشْ آرامْ شَوَدْ