[INTRO – POTĘŻNE DZWONY, NISKIE ORGANY]
Ooooooo…
Gdy milknie świat i gaśnie dzień,
wśród starych murów budzi się cień.
Z głębi kamienia dobiega głos,
jak echo dawnych, minionych lat.
[ZWROTKA 1 – GŁĘBOKI MĘSKI GŁOS]
Wysokie mury pamiętają czas,
gdy tysiąc głosów jednoczyło nas.
Pod sklepieniem unosił się śpiew,
a jego echo niosło się przez wiek.
W blasku świec kamienne twarze śpią,
a stare organy przebudzają dom.
Każda nuta jak modlitwa brzmi,
każdy dźwięk otwiera dawne drzwi.
[CHORAŁ – NISKI CHÓR MĘSKI]
Ooooo… Sanctus…
Ooooo… Gloria…
Niech zabrzmi głos,
niech obudzi noc!
[ZWROTKA 2 – NARASTAJĄCE SMYCZKI]
Gdy pierwsza gwiazda rozświetla niebo,
a noc otula ziemię i drzewa,
dzwony wysoko rozpoczynają ton,
który przemierza dolinę i dom.
Niechaj wiatr poniesie ten śpiew,
niech się obudzi uśpiony świat.
Niech każda góra odpowie nam,
że jeszcze w sercach płonie dawny żar.
[REFREN – POTĘŻNY CHÓR MIESZANY, ORKIESTRA]
NIECH ZABRZMIĄ DZWONY! NIECH ZADRŻY ŚWIAT!
NIECH NASZ GŁOS PONIESIE WIATR!
NIECH ECHO NIESIE PRZEZ NOC I DZIEŃ,
ŻE W NASZYCH SERCACH NADAL PŁONIE TCHNIEŃ!
NIECH ZABRZMIĄ DZWONY! NIECH PŁYNIE ŚPIEW!
NIECH OBUDZI SIĘ UŚPIONY GNIEW!
TYSIĄCE GŁOSÓW, JEDEN WSPÓLNY TON,
NIECH CAŁA ZIEMIA USŁYSZY TEN DZWON!
[PRZEJŚCIE – ORGANY, BĘBNY, CHÓR A CAPPELLA]
Ooooo…
Gloria… Gloria…
Ooooo…
Sanctus… Sanctus…
[ZWROTKA 3 – MĘSKI GŁOS, NISKIE SMYCZKI]
Nie pytaj nocy, co przyniesie świt,
nie pytaj czasu, ile zostało chwil.
Bo każdy człowiek swoją drogę ma,
a w jego sercu własna pieśń wciąż trwa.
Choć burze przyjdą i zgasną dni,
choć świat zapomni najstarsze sny,
dopóki echo odbija się od ścian,
dopóty pieśń nie będzie sama trwać.
[ZWROTKA 4 – CHÓR KOBIECY DOŁĄCZA DO MĘSKIEGO]
Wysoko nad nami rozpościera się blask,
a każdy oddech przypomina nam czas.
Niech nasze głosy popłyną jak rzeka,
niech każdy usłyszy, że prawda nie czeka.
W tej wielkiej ciszy, wśród kamiennych ścian,
odnajdujemy to, co każdy z nas zna.
Nie złoto, nie sława, nie przemijający tron,
lecz pamięć, co trwa, jak najstarszy dzwon.
[REFREN – PEŁNA ORKIESTRA, WIELKI CHÓR]
NIECH ZABRZMIĄ DZWONY! NIECH ZADRŻY ŚWIAT!
NIECH NASZ GŁOS PONIESIE WIATR!
NIECH ECHO NIESIE PRZEZ NOC I DZIEŃ,
ŻE W NASZYCH SERCACH NADAL PŁONIE TCHNIEŃ!
NIECH ZABRZMIĄ DZWONY! NIECH PŁYNIE ŚPIEW!
NIECH OBUDZI SIĘ UŚPIONY GNIEW!
TYSIĄCE GŁOSÓW, JEDEN WSPÓLNY TON,
NIECH CAŁA ZIEMIA USŁYSZY TEN DZWON!
[MOSTEK – SAM CHÓR, BEZ INSTRUMENTÓW]
Ooooooo…
Niech płynie śpiew…
Ooooooo…
Przez każdy wiek…
[WIELKIE NARASTANIE – DZWONY, ORGANY, BĘBNY]
Jeden głos…
Tysiące serc…
Jedna pieśń…
Przez wieczny czas!
[OSTATNI REFREN – MAKSYMALNA POTĘGA]
NIECH ZABRZMIĄ DZWONY! NIECH ZADRŻY ŚWIAT!
NIECH NASZ GŁOS PONIESIE WIATR!
NIECH ECHO NIESIE PRZEZ NOC I DZIEŃ,
NIECH TA MELODIA PRZETRWA KAŻDY DZIEŃ!
NIECH ZABRZMIĄ DZWONY! NIECH PŁYNIE ŚPIEW!
NIECH WIELKI CHÓR ROZPROSZY CIEŃ!
TYSIĄCE GŁOSÓW, JEDEN WSPÓLNY TON,
NIECH JESZCZE DŁUGO ROZBRZMIEWA TEN DZWON!
[OUTRO – ORGANY, DŁUGI CHÓR, DZWONY]
Ooooooo…
Gloria…
Ooooooo…
Niech zabrzmią dzwony…
[INTRO – POTĘŻNE DZWONY, NISKIE ORGANY] Ooooooo… Gdy milknie świat i gaśnie dzień, wśród starych murów budzi się cień. Z głębi kamienia dobiega głos, jak echo dawnych, minionych lat. [ZWROTKA 1 – GŁĘBOKI MĘSKI GŁOS] Wysokie mury pamiętają czas, gdy tysiąc głosów jednoczyło nas. Pod sklepieniem unosił się śpiew, a jego echo niosło się przez wiek. W blasku świec kamienne twarze śpią, a stare organy przebudzają dom. Każda nuta jak modlitwa brzmi, każdy dźwięk otwiera dawne drzwi. [CHORAŁ – NISKI CHÓR MĘSKI] Ooooo… Sanctus… Ooooo… Gloria… Niech zabrzmi głos, niech obudzi noc! [ZWROTKA 2 – NARASTAJĄCE SMYCZKI] Gdy pierwsza gwiazda rozświetla niebo, a noc otula ziemię i drzewa, dzwony wysoko rozpoczynają ton, który przemierza dolinę i dom. Niechaj wiatr poniesie ten śpiew, niech się obudzi uśpiony świat. Niech każda góra odpowie nam, że jeszcze w sercach płonie dawny żar. [REFREN – POTĘŻNY CHÓR MIESZANY, ORKIESTRA] NIECH ZABRZMIĄ DZWONY! NIECH ZADRŻY ŚWIAT! NIECH NASZ GŁOS PONIESIE WIATR! NIECH ECHO NIESIE PRZEZ NOC I DZIEŃ, ŻE W NASZYCH SERCACH NADAL PŁONIE TCHNIEŃ! NIECH ZABRZMIĄ DZWONY! NIECH PŁYNIE ŚPIEW! NIECH OBUDZI SIĘ UŚPIONY GNIEW! TYSIĄCE GŁOSÓW, JEDEN WSPÓLNY TON, NIECH CAŁA ZIEMIA USŁYSZY TEN DZWON! [PRZEJŚCIE – ORGANY, BĘBNY, CHÓR A CAPPELLA] Ooooo… Gloria… Gloria… Ooooo… Sanctus… Sanctus… [ZWROTKA 3 – MĘSKI GŁOS, NISKIE SMYCZKI] Nie pytaj nocy, co przyniesie świt, nie pytaj czasu, ile zostało chwil. Bo każdy człowiek swoją drogę ma, a w jego sercu własna pieśń wciąż trwa. Choć burze przyjdą i zgasną dni, choć świat zapomni najstarsze sny, dopóki echo odbija się od ścian, dopóty pieśń nie będzie sama trwać. [ZWROTKA 4 – CHÓR KOBIECY DOŁĄCZA DO MĘSKIEGO] Wysoko nad nami rozpościera się blask, a każdy oddech przypomina nam czas. Niech nasze głosy popłyną jak rzeka, niech każdy usłyszy, że prawda nie czeka. W tej wielkiej ciszy, wśród kamiennych ścian, odnajdujemy to, co każdy z nas zna. Nie złoto, nie sława, nie przemijający tron, lecz pamięć, co trwa, jak najstarszy dzwon. [REFREN – PEŁNA ORKIESTRA, WIELKI CHÓR] NIECH ZABRZMIĄ DZWONY! NIECH ZADRŻY ŚWIAT! NIECH NASZ GŁOS PONIESIE WIATR! NIECH ECHO NIESIE PRZEZ NOC I DZIEŃ, ŻE W NASZYCH SERCACH NADAL PŁONIE TCHNIEŃ! NIECH ZABRZMIĄ DZWONY! NIECH PŁYNIE ŚPIEW! NIECH OBUDZI SIĘ UŚPIONY GNIEW! TYSIĄCE GŁOSÓW, JEDEN WSPÓLNY TON, NIECH CAŁA ZIEMIA USŁYSZY TEN DZWON! [MOSTEK – SAM CHÓR, BEZ INSTRUMENTÓW] Ooooooo… Niech płynie śpiew… Ooooooo… Przez każdy wiek… [WIELKIE NARASTANIE – DZWONY, ORGANY, BĘBNY] Jeden głos… Tysiące serc… Jedna pieśń… Przez wieczny czas! [OSTATNI REFREN – MAKSYMALNA POTĘGA] NIECH ZABRZMIĄ DZWONY! NIECH ZADRŻY ŚWIAT! NIECH NASZ GŁOS PONIESIE WIATR! NIECH ECHO NIESIE PRZEZ NOC I DZIEŃ, NIECH TA MELODIA PRZETRWA KAŻDY DZIEŃ! NIECH ZABRZMIĄ DZWONY! NIECH PŁYNIE ŚPIEW! NIECH WIELKI CHÓR ROZPROSZY CIEŃ! TYSIĄCE GŁOSÓW, JEDEN WSPÓLNY TON, NIECH JESZCZE DŁUGO ROZBRZMIEWA TEN DZWON! [OUTRO – ORGANY, DŁUGI CHÓR, DZWONY] Ooooooo… Gloria… Ooooooo… Niech zabrzmią dzwony…