ZABETONOWANY ŚWIAT
v4
@Jerzyna K
ZABETONOWANY ŚWIAT
v4
@Jerzyna K
كلمات
[Intro — cicho, mówione]
Najpierw wycięli drzewa.
Potem przestaliśmy otwierać drzwi.
Teraz każdy ma swój kawałek świata.
I coraz trudniej w nim oddychać.
[Zwrotka 1 — rap]
Pamiętam ścieżkę przez las, dziś prowadzi pod szlaban,
na tablicy „Blisko natury”, za nią betonowa ściana.
Zamiast szumu starych koron — wentylacja i silniki,
zamiast ziemi pod stopami — równe rzędy szarej płyty.
Jeszcze wczoraj rosło drzewo, dziś malują miejsce autem,
ktoś zarobił, ktoś podpisał, reszta płaci za to latem.
Rozpalony asfalt parzy, noc nie daje ochłodzenia,
na projektach tyle liści, a na zewnątrz ani cienia.
Coraz dalej do zieleni, coraz bliżej sąsiad z bloku,
okno w okno, twarz przy twarzy — unikamy swego wzroku.
Każdy metr ma swoją cenę, każdy skrawek ma właściciela,
tylko gdzie się kupuje ciszę, kiedy hałas już doskwiera?
[Refren — rytmiczny, mocny]
Zabetonowany świat, zabetonowane serca,
coraz więcej mamy ścian, coraz mniej dla siebie miejsca.
Sami stawiamy te kraty, sami pilnujemy bram,
potem pytasz, czemu duszno, czemu znowu jesteś sam.
Zabetonowany świat — szkło odbija nasze twarze,
za nim każdy chowa lęk, o nim milczy na korytarzu.
Sami budujemy klatki, klucz chowamy gdzieś na dnie,
aż przychodzi taki moment, że już wyjść nam nie chce się.
[Zwrotka 2 — rap]
Mam z sąsiadem wspólną ścianę, ale nie znam jego głosu,
czasem słyszę, jak nocami chodzi sam po swoim kącie.
On wie, kiedy wracam z pracy, ja wiem, kiedy trzaśnie drzwiami,
tyle wiemy o swym życiu, a od lat się nie witamy.
Ktoś nas zranił — stawiamy mur, ktoś zawiódł — zamykamy bramę,
potem każdy nowy człowiek musi płacić za tę ranę.
„Lepiej trzymać wszystkich z dala”, „Nie pokazuj, co cię boli”,
tak po trochu własne serce przyzwyczajasz do niewoli.
Wyższy płot, kolejny zamek, oko kamery nad wejściem,
miałeś wreszcie poczuć spokój, czemu wciąż zaciskasz pięści?
Nie ma miejsca na słabości, nie ma czasu na rozmowę,
za to tyle pustych mieszkań, w których pęka komuś głowa.
[Refren — rytmiczny, mocny]
Zabetonowany świat, zabetonowane serca,
coraz więcej mamy ścian, coraz mniej dla siebie miejsca.
Sami stawiamy te kraty, sami pilnujemy bram,
potem pytasz, czemu duszno, czemu znowu jesteś sam.
Zabetonowany świat — szkło odbija nasze twarze,
za nim każdy chowa lęk, o nim milczy na korytarzu.
Sami budujemy klatki, klucz chowamy gdzieś na dnie,
aż przychodzi taki moment, że już wyjść nam nie chce się.
[Bridge — bit cichnie, oszczędny rap]
Dzisiaj sąsiad stał pod drzwiami. Powiedziałem: „Wejdź na chwilę”.
Usiadł ciężko, długo milczał. Ja herbatę mu zrobiłem.
Potem mówił, że od dawna nie miał z kim zamienić zdania.
Słuchałem. Pierwszy raz nie próbowałem go poganiać.
[Refren finałowy — mocniej]
Zabetonowany świat, zabetonowane serca,
coraz więcej mamy ścian, coraz mniej dla siebie miejsca.
Sami stawiamy te kraty, sami pilnujemy bram,
może ktoś za twoją ścianą właśnie czeka, tak jak ja.
Zabetonowany świat — jeszcze słychać nas pod spodem,
jeszcze korzeń kruszy chodnik, jeszcze ziemia chłonie wodę.
Mam już dosyć własnej klatki, dzisiaj przekręciłem klucz.
Drzwi zostawiam uchylone.
Jeśli zechcesz — możesz przyjść.
[Outro — mówione]
Drzewo potrzebuje miejsca.
Człowiek też.
Najpierw wycięli drzewa.
Potem przestaliśmy otwierać drzwi.
Teraz każdy ma swój kawałek świata.
I coraz trudniej w nim oddychać.
[Zwrotka 1 — rap]
Pamiętam ścieżkę przez las, dziś prowadzi pod szlaban,
na tablicy „Blisko natury”, za nią betonowa ściana.
Zamiast szumu starych koron — wentylacja i silniki,
zamiast ziemi pod stopami — równe rzędy szarej płyty.
Jeszcze wczoraj rosło drzewo, dziś malują miejsce autem,
ktoś zarobił, ktoś podpisał, reszta płaci za to latem.
Rozpalony asfalt parzy, noc nie daje ochłodzenia,
na projektach tyle liści, a na zewnątrz ani cienia.
Coraz dalej do zieleni, coraz bliżej sąsiad z bloku,
okno w okno, twarz przy twarzy — unikamy swego wzroku.
Każdy metr ma swoją cenę, każdy skrawek ma właściciela,
tylko gdzie się kupuje ciszę, kiedy hałas już doskwiera?
[Refren — rytmiczny, mocny]
Zabetonowany świat, zabetonowane serca,
coraz więcej mamy ścian, coraz mniej dla siebie miejsca.
Sami stawiamy te kraty, sami pilnujemy bram,
potem pytasz, czemu duszno, czemu znowu jesteś sam.
Zabetonowany świat — szkło odbija nasze twarze,
za nim każdy chowa lęk, o nim milczy na korytarzu.
Sami budujemy klatki, klucz chowamy gdzieś na dnie,
aż przychodzi taki moment, że już wyjść nam nie chce się.
[Zwrotka 2 — rap]
Mam z sąsiadem wspólną ścianę, ale nie znam jego głosu,
czasem słyszę, jak nocami chodzi sam po swoim kącie.
On wie, kiedy wracam z pracy, ja wiem, kiedy trzaśnie drzwiami,
tyle wiemy o swym życiu, a od lat się nie witamy.
Ktoś nas zranił — stawiamy mur, ktoś zawiódł — zamykamy bramę,
potem każdy nowy człowiek musi płacić za tę ranę.
„Lepiej trzymać wszystkich z dala”, „Nie pokazuj, co cię boli”,
tak po trochu własne serce przyzwyczajasz do niewoli.
Wyższy płot, kolejny zamek, oko kamery nad wejściem,
miałeś wreszcie poczuć spokój, czemu wciąż zaciskasz pięści?
Nie ma miejsca na słabości, nie ma czasu na rozmowę,
za to tyle pustych mieszkań, w których pęka komuś głowa.
[Refren — rytmiczny, mocny]
Zabetonowany świat, zabetonowane serca,
coraz więcej mamy ścian, coraz mniej dla siebie miejsca.
Sami stawiamy te kraty, sami pilnujemy bram,
potem pytasz, czemu duszno, czemu znowu jesteś sam.
Zabetonowany świat — szkło odbija nasze twarze,
za nim każdy chowa lęk, o nim milczy na korytarzu.
Sami budujemy klatki, klucz chowamy gdzieś na dnie,
aż przychodzi taki moment, że już wyjść nam nie chce się.
[Bridge — bit cichnie, oszczędny rap]
Dzisiaj sąsiad stał pod drzwiami. Powiedziałem: „Wejdź na chwilę”.
Usiadł ciężko, długo milczał. Ja herbatę mu zrobiłem.
Potem mówił, że od dawna nie miał z kim zamienić zdania.
Słuchałem. Pierwszy raz nie próbowałem go poganiać.
[Refren finałowy — mocniej]
Zabetonowany świat, zabetonowane serca,
coraz więcej mamy ścian, coraz mniej dla siebie miejsca.
Sami stawiamy te kraty, sami pilnujemy bram,
może ktoś za twoją ścianą właśnie czeka, tak jak ja.
Zabetonowany świat — jeszcze słychać nas pod spodem,
jeszcze korzeń kruszy chodnik, jeszcze ziemia chłonie wodę.
Mam już dosyć własnej klatki, dzisiaj przekręciłem klucz.
Drzwi zostawiam uchylone.
Jeśli zechcesz — możesz przyjść.
[Outro — mówione]
Drzewo potrzebuje miejsca.
Człowiek też.
النمط من الموسيقى
Polish conscious rap, 90 BPM, dark urban atmosphere, emotional storytelling, deep slightly raspy male voice, clear Polish pronunciation, tight rhythmic flow, expressive delivery with controlled anger and vulnerability. Verses strictly rapped, powerful catchy half-rapped chorus emphasizing “Zabetonowany świat, zabetonowane serca”. Heavy boom bap drums, punchy kick, crisp snare, deep warm bass, haunting minor-key piano, subtle strings, sparse industrial textures, distant city ambience. Strong contrast between intimate verses and a wider intense chorus. Lyrics must remain upfront and intelligible. Short spoken intro, stripped-back bridge with piano and heartbeat-like kick, final chorus with layered male vocals and emotional release, quiet spoken outro. Organic gritty production, memorable instrumental motif, no cheerful melodies, no EDM drops, no excessive autotune, no long instrumental intro.
