Nie mamy milionów, mamy siebie

[Verse 1]
Adrian zaczepiał mnie, gdy szłam do pracy,
Przychodził po mnie, choć świat był taki szary.
Nie wiedziałam wtedy, co przyniesie dzień,
A on już umiał rozjaśnić każdy cień.

[Pre-Chorus]
Z małych chwil wyrósł nasz dom,
Z prostych słów — najpewniejszy ton.
Kiedy życie gubiło rytm,
Ty mówiłeś: jestem tu, więc idź.

[Chorus]
Nie mamy milionów, mamy siebie,
Dwie dłonie, które prowadzą nas przez niebie.
Gdy zabraknie sił, przytulisz mnie,
I już wiem, że wszystko dobrze będzie.
Nie mamy pałaców ani złotych bram,
Lecz całe moje szczęście właśnie z tobą mam.
Justyno i Adrianie — jedno serce, jeden świat,
Najpiękniejszy skarb, jaki podarował nam czas.

[Verse 2]
Pamiętam nasze rozmowy do rana,
Herbatę stygnącą na brzegu stołu z rana.
Śmiech, który wracał po trudnym dniu,
I twoje oczy mówiące: zostań tu.

[Pre-Chorus]
Nie zawsze słońce świeciło nam,
Czasem wiatr pukał do naszych bram.
Lecz im bardziej próbował nas rozdzielić świat,
Tym mocniej trzymałeś moją dłoń przez lat.

[Chorus]
Nie mamy milionów, mamy siebie,
Dwie dłonie, które prowadzą nas przez niebie.
Gdy zabraknie sił, przytulisz mnie,
I już wiem, że wszystko dobrze będzie.
Nie mamy pałaców ani złotych bram,
Lecz całe moje szczęście właśnie z tobą mam.
Justyno i Adrianie — jedno serce, jeden świat,
Najpiękniejszy skarb, jaki podarował nam czas.

[Bridge]
A jeśli jutro zmieni plan,
Pójdziemy razem, krok za krok.
Bo kiedy jesteś obok mnie,
Nawet zwyczajny dzień ma blask.

[Final Chorus]
Nie mamy milionów, mamy siebie,
I to wystarczy, by odnaleźć własne niebo.
Gdy zabraknie słów, obejmiesz mnie,
I już wiem, że nic nie rozłączy nas, nie.
Nie mamy pałaców ani złotych bram,
Lecz całe moje szczęście właśnie z tobą mam.
Justyno i Adrianie — niech nam sprzyja każdy świt,
Bo najbogatsi jesteśmy, kiedy razem chce się żyć.

[Outro]
Nie mamy milionów, mamy siebie,
I nasze małe, wielkie niebo.