Hhhh

(Intro)

( soft strumming of an acoustic guitar accompanies the sound of falling rain,
interspersed with the sound of the sea breeze and the nighttime atmosphere.)

(Verse 1)

ฟ้ามืดครึ้มมาแต่ไกล
ตั้งแต่ผ่านพ้นเมืองตรัง
เม็ดฝนโปรยปรายลงดัง
เหมือนมันย้ำ คนใจพังให้เจ็บกว่าเดิม

เธอบอกว่าจะไปหาอนาคตใหม่
ที่หาดใหญ่ เมืองใหญ่ในสงขลา
แต่สิ่งที่เธอทิ้งไว้คาตา
คือคำสัญญา...ที่พังลงพร้อมหัวใจ

(Verse 2)

นั่งรถตู้ฝ่าสายฝนพรำ
มาถึงหาดใหญ่ในคืนนั้น
เดินย่ำตากฝน ตัวสั่นอยู่ลำพัง
มองหาแสงไฟ แต่ใจกลับมืดมน

แล้วภาพเธอกับเขา ยืนกอดกัน
เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ
ฉันยืนมองภาพนั้นด้วยน้ำตาไหล
จนแยกไม่ออก...หยดไหนน้ำฝน หยดไหนน้ำตา

(Hook)

ฝนซัดเมืองตรัง...แต่ใจพังอยู่ที่หาดใหญ่
เจ็บกว่าฝนสาดใส่ ก็คือคำลา จากคนใจร้าย
หอบกระเป๋าเสื้อผ้าเก่า ๆ กับหัวใจที่แหลกสลาย
มาตายรังในเมืองใหญ่...
ในวันที่ไม่มีใคร...เหลียวแล

(A guitar solo for life — alternating between acoustic and electric guitar with light touches.
Emphasis on a melancholic melody and drawn-out ending notes.)


(Verse 3)

ผ่านร้านน้ำชา ผ่านตึกรามบ้านช่อง
ผู้คนเดินสวนกันไป ไม่สนใจ
ฉันเดินกอดกล่องดวงใจที่แตกสลาย
เหมือนคนไร้จุดหมาย...ในเมืองกว้างใหญ่

ความรักของเรา คงเหมือนยางพารา
วันที่ราคาตกลงมา ก็ไร้ค่า
เหมือนหัวใจที่เธอเคยบอกว่ารักกันมา
สุดท้ายก็ไม่มีราคา...ให้เรียกคืน

(Bridge)

ฝนตกลงมา...เหมือนฟ้ากำลังร้องไห้
หรือมันเป็นเสียงหัวใจ...ของคนแพ้
บางความรัก ต่อให้รักสักแค่ไหน
เมื่อเขาไม่เหลียวแล...ก็ต้องปล่อยมือ

(Hook สุดท้าย)

ฝนซัดเมืองตรัง...แต่ใจพังอยู่ที่หาดใหญ่
เจ็บกว่าฝนสาดใส่ ก็คือคำลา จากคนใจร้าย
หอบความฝันที่เคยมี กับหัวใจที่แหลกสลาย
จากตรังมาถึงเมืองใหญ่...
แต่สุดท้าย...ต้องกลับไปคนเดียว

(Outro)

ฝนยังคงตก...ที่เมืองตรัง
แต่ใจพัง ๆ ...ยังอยู่ที่หาดใหญ่
ถ้าความรักคือการเดินทางของหัวใจ
วันนี้ฉันคงต้องกลับไป...
พร้อมหัวใจดวงเดิมที่ไม่มีเธอ

(The music gradually faded, leaving only the sound of rain.
Ending again, for another 3–5 minutes. )