TACY BYLIŚMY JESZCZE WCZORAJ

[Intro – delikatny syntezator, odgłos przewijanej kasety]

M: Pamiętasz tamten czas?
K: Jakby to było wczoraj…
Razem: A przecież zmienił się cały świat.

[Zwrotka 1 – M]
Pod blokiem zaczynał się świat,
wystarczył rower i paru z nas.
Zdarte kolana, kieszenie bez dna,
i zawsze za krótki letni czas.

Kaseta grała kolejny raz,
ołówek cofał ulubiony ślad.
Nikt się nie spieszył, by wracać do domu,
dopóki wieczór nie wołał nas.

[Zwrotka 2 – K]
Na list czekało się kilka dni,
na zdjęcia z wakacji jeszcze dłużej.
A kiedy ktoś zapukał do drzwi,
siadało się razem — nie na pięć minut.

Nie było nas ciągle w zasięgu,
i chyba nikomu nie było źle.
Gdy chciałeś wiedzieć, co u mnie słychać,
po prostu przychodziłeś do mnie.

[Refren – razem]
Tacy byliśmy jeszcze wczoraj,
choć minęło tyle lat.
Mniej wszystkiego było wokół,
lecz wystarczał cały świat.

Tacy byliśmy jeszcze wczoraj,
blisko siebie, dzień po dniu.
Dziś świat mieści się w telefonie,
a nam czasem braknie słów.

[Instrumental – saksofon + analogowy syntezator]

[Zwrotka 3 – M]
Dziś jedno kliknięcie — i jesteś tam,
gdzie kiedyś prowadziła długa droga.
Tysiące zdjęć zatrzymują czas,
lecz coraz rzadziej wraca się do nich.

[Zwrotka 4 – K]
Dziś każdy może powiedzieć, gdzie jest,
co robi, co widzi, o czym marzy.
A jednak czasem przy jednym stole
każdy spogląda w swój mały ekran.

[Przedrefren – dialog]
M: Nie mówię, że dawniej było lepiej.
K: Nie mówię, że chciałabym cofnąć czas.
M: Tylko czasami czegoś mi brakuje…
K: Tego, że naprawdę mieliśmy siebie.

[Refren – razem, mocniej]
Tacy byliśmy jeszcze wczoraj,
choć minęło tyle lat.
Mniej wszystkiego było wokół,
lecz wystarczał cały świat.

Tacy byliśmy jeszcze wczoraj,
blisko siebie, dzień po dniu.
Dziś świat mieści się w telefonie,
a nam czasem braknie słów.

[Bridge – fortepian, wokale na zmianę]
K: Nie zatrzymujmy nowych dni.
M: Niech ten świat przed siebie gna.
K: Tylko zabierz ze sobą coś…
M: Co tak łatwo dzisiaj zgubić.

Razem:
Trochę czasu dla drugiego człowieka.

[Final – pełny duet + delikatne chórki]
Tacy jesteśmy jeszcze dzisiaj,
tamte dzieci żyją w nas.
Choć zmieniły się ulice,
choć przyspieszył cały świat.

Więc odłóżmy czasem telefony,
usiądź przy mnie tak jak dawniej.
Nie potrzeba żadnych haseł,
żeby znowu być naprawdę…

M: Pamiętasz?
K: Pamiętam.
Razem: I nie chcę zapomnieć.