พลเอกประวิดตบหัวนักข่าว

[Verse]
นักข่าวเขามาถามคำจริง
คำถามมันแทงใจจริง ๆ
แต่พลเอกไม่ได้ยินหรือไง
ตบหัวเขาซ้ำแบบไม่ให้ตาย
[Verse 2]
ทุกคนเฝ้ามองดูหน้าจอ
เห็นเหตุการณ์ที่ไม่ควรมีหนอ
นักข่าวสั่นหัวหาว่าโชคร้าย
ประชาชนตะลึงเงียบงันได้
[Chorus]
ตบหัวนักข่าว ไม่เคยเจอ
หน้าแตกหน้าชา ไม่ได้เจอ
พลเอกประวิด ไม่เคยเบา
ทำไมไม่ใช้ถ้อยคำเรียกว่าเทา
[Bridge]
ภาพพวกนั้นวนในหัว
ความเป็นจริงเหมือนหลอกหลอน
นักข่าวจะถามหรือจะหนี
ประชาชนเรียนรู้ในใจดี
[Verse 3]
นักข่าวยังคงถือไมค์ไว้
คำถามยังค้างในหัวใจ
แต่คนดูไม่น่าเชื่อเลย
ความเป็นธรรมยังคงพร่าเบลอ
[Chorus]
ตบหัวนักข่าว ไม่เคยเจอ
หน้าแตกหน้าชา ไม่ได้เจอ
พลเอกประวิด ไม่เคยเบา
ทำไมไม่ใช้ถ้อยคำเรียกว่าเทา