Smart Zombi

[Zwrotka 1]
Budzisz się rano – ekran już świeci,
palec po szkle jak automat leci.
Setki powiadomień, tysiące twarzy,
a obok ciebie prawdziwy świat się marzy.

Zamiast spojrzeć ludziom prosto w oczy,
kolejny filmik bez końca się toczy.
Serca i lajki karmią dzień po dniu,
a życie ucieka gdzieś po cichu.

[Przedrefren]
Tam, gdzie był uśmiech, dziś zimny ekran.
Tam, gdzie rozmowa, tylko komentarz.
Coraz bliżej siebie w cyberprzestrzeni,
coraz dalej od tych, których można objąć.

[Refren]
Smart Zombi! Głowa w telefonie.
Życie w sieci płonie, a serce tonie.
Smart Zombi! Scroll bez końca trwa.
Wirtualny świat zabiera nam czas.

Smart Zombi! Patrzysz, lecz nie widzisz.
Słyszysz, lecz już nie przeżywasz chwil.
Obudź się, zanim minie kolejny dzień –
prawdziwe życie czeka tuż obok.

[Zwrotka 2]
Na spacerze każdy patrzy w dół,
cisza większa niż miejski tłum.
Selfie ważniejsze od wspólnych chwil,
algorytm mówi, jak dzisiaj żyć.

W cyberświecie każdy jest królem,
w realnym świecie zostaje pusty fotel.
Znajomych tysiące na jednym klik,
a gdy jest ciężko – obok nie ma nikogo.

[Bridge]
Wyłącz ekran choć na moment,
poczuj wiatr i usłysz śpiew.
Nie wszystko, co ważne, mieści się w telefonie.
Najpiękniejsze chwile dzieją się naprawdę.

[Refren – finał]
Smart Zombi! Nie chcę tak już żyć.
Zamieniam ekran na prawdziwy świt.
Smart Zombi! Zrywam cyfrowy sen.
Wracam do ludzi, odzyskuję swój dzień.

Bo życie nie jest aplikacją,
nie zmieści się w pikselach i filtrach.
Odłóż telefon… podnieś wzrok…
i zobacz świat, który czeka od lat.