نیک بخت

[Intro]
چو گویَم تَوانَم تَوانا شَوَم.
چو گویَم رَسَم بی‌گُمان پا شَوَم.
چو خواهَم، تَوانَم؛ چو گویَم، شَوَد.
زِ گُفتارِ مَن سَنگ، گوهَر شَوَد.
[Verse]
به نامِ خُداوَندِ جانُ خِرَد.
بِمانَم نیک بَخت تا اَبَد.
زِ گَهواره با بَخت یار آمدَم.
به لَب خَندهُ، اُستوار آمدَم.
جَهان پیش مَن رَه هَموار کَرد.
بِه هَر گامِ من، کار را یار کَرد.
دِلُ دَستُ اَندیشه هم‌داستان.
چو سِه رودِ روشن به یک بوستان.
چنین باشد مرا در زَبان:
«رَسَم بَر هر چه کُنَم مَن نِشان».
[Chorus]
چو گویَم تَوانَم تَوانا شَوَم.
چو گویَم رَسَم بی‌گُمان پا شَوَم.
چو خواهَم، تَوانَم؛ چو گویَم، شَوَد.
زِ گُفتارِ مَن سَنگ، گوهَر شَوَد.
[Verse 2]
اگر دَست بَر کارِ والا بَرَم.
به فَرجامِ آن تاج بالا بَرَم.
جهان گَرچه پَهناوَر و بی‌کَران.
شود رامِ مَن چو اَسبِ جَوان.
هَمیشه دِلم شادُ جانَم دَلیر.
بِه کامَم شَوَد هرچه گیرَم به تیر.
سِپِهر سَراسَر کُنَد یاری‌اَم.
زَمین گُستَرَد فَرشِ کامکاری‌اَم.
[Bridge]
به خود گویَم این پَند، هَر بامداد:
تو خوش‌بَختی، تویی نیک‌زاد.
به هَر آرزو چون کُنَم دست دِراز.
جهان آوَرَد پیشِ من سرفراز.
مرا بختِ روشن چراغِ رَه است.
توانُ خِرَد یاوَرُ هَم‌رَه است.
جَهان با مَن است و مَنم با جَهان.
دِلَم چون دِرَختی پُر از اَرغَوان.
بِه خود باوَرم هَست چون کوهِ سَخت.
کِه پیروز باشم بِه هَر کارُ بَخت.

[Outro]
زِ نیرو و از رای و از پُشتکار.
بَنا کَرده‌اَم کاخِ کام و وَقار.
مَن آنَم کِه چون آهَنِ آبدار.
شوَم تیز و تابان به هَر کارزار.
هَمیشه چنین باد رای و دِلَم.
کِه روشن بِمانَد سَرای و دِلَم.
بِدین سان بِخوانَم شَب و روزگار.
بَسی خوش‌بَختم مَن در این روزگار.