Życie jest mało przyjazne

[Intro]
(Ciepłe brzmienie gitary akustycznej, w tle delikatne pianino i miękki bas)

[Zwrotka 1]
Znów zegar z rana nas bierze pod gardło,
Świat pędzi naprzód, jakby mu coś skradziono.
Za szybą auto pędzi barwą szarą,
Wczorajszą ciszę dawno już spalono.
W kieszeniach nosimy cudze terminy,
W telefonach – cudzy, głośny śmiech.
W tym kołowrocie własnej szukamy winy,
Gubiąc po drodze najprostszy, wolny dech.

[Refren]
Życie bywa mało przyjazne,
Gdy w oczy sypie nam szarym pyłem.
Lecz spójrz na dłonie – wciąż są uważne,
By chwytać słońce, co zostało w tyle.
Wychamuj serce, niech złapie pion,
W ciszy się schowaj przed wielkim krzykiem.
Empatia – to nasz jedyny dom,
Najcichszym szeptem, a nie głośnym rykiem.

[Zwrotka 2]
Nie bój się stanąć na boku tej drogi,
Gdy inni biegną, by wyprzedzić cień.
Zdejmij z ramion te ciężkie przestrogi,
Niech się nasyci tobą jasny dzień.
Podaj rękę temu, co milczy najdłużej,
Bo w tym milczeniu najwięcej jest słów.
Najpiękniejszy ogród wyrasta po burzy,
Wystarczy tylko chcieć go widzieć znów.

[Refren]
Życie bywa mało przyjazne,
Gdy w oczy sypie nam szarym pyłem.
Lecz spójrz na dłonie – wciąż są uważne,
By chwytać słońce, co zostało w tyle.
Wychamuj serce, niech złapie pion,
W ciszy się schowaj przed wielkim krzykiem.
Empatia – to nasz jedyny dom,
Najcichszym szeptem, a nie głośnym rykiem.

[Bridge]
(Solo na saksofonie lub harmonijce ustnej – ciepłe, kojące)
Bo świat to nie wyścig, świat to ta chwila,
Gdy w filiżance parzy się czas.
Nawet gdy los cię znów o milę pomija,
To dobro wciąż tętni w każdym z nas.

[Finałowy Refren]
Choć życie bywa mało przyjazne,
Zmienimy kolory tego pyłu.
Nasze spojrzenia będą odważne,
Zostawią smutek gdzieś z tyłu.
Wychamuj serce, niech złapie pion,
W ciszy się schowaj przed wielkim krzykiem.
Empatia – to nasz wspólny dom,
Wygramy miłością, a nie głośnym rykiem.

[Outro]
(Wokal cichnie do ciepłego szeptu)
Zwolnij...
Posłuchaj jak bije twój czas...
Jest dobrze.