Dziedzictwo zła

Intro (szept / chór):
W cieniu gór, gdzie lód pamięta krew,
Tam przysięga waży więcej niż gniew.
Węzełek losu, sekret sprzed lat,
Kto go uniesie — ocali czy spali świat?

Zwrotka I:
Przy łożu starca klęczy jego cień,
Słucha słów, co palą jak żar.
Milczy legenda, lecz zostawia znak,
By skarb nie trafił w mroku dar.

Nie temu, kto sprytem rani sny,
Lecz temu, co niesie blask,
Młodszy z braci — serce bez skaz,
Choć drugi już ostrzy strach.

Pre-refren:
Starszy brat się uśmiecha, maska lśni,
W oczach noc, w duszy mróz.
Złe dziedzictwo woła go dziś,
Nie zna drogi, nie zna słów „dość”.

Refren:
To dziedzictwo zła — zapisane we krwi,
Jak pieczęć, co pali od pierwszych dni.
Jeden brat w mroku, drugi w blask,
Los rozdarty na dwa serca, jeden czas.

Dziedzictwo zła — szept Doliny Ludzi Lodu,
Nie każdy potrafi uciec od rodu.

Zwrotka II:
Nocą zdrada ostrze ma,
Brat na brata podnosi dłoń.
Śmierć nie przyszła — tylko los
Zrzucił chłopca w głębszą toń.

Targ dusz, kajdany dni,
Kopalnia krzyczy bez łez.
Lata ucieczek, kamienny sen,
A w sercu jedno: „wrócę”.

Pre-refren II:
Na strychu pamiętnik starych dni,
Pismo krwią i ciszą drży.
Każda strona bliżej piekła,
Każdy krok — ku temu, co śpi.

Refren:
To dziedzictwo zła — nie prosi, nie śni,
Ono bierze duszę i każe nią iść.
Jeden brat w mroku, drugi w blask,
A pomiędzy nimi przepaść lat.

Dziedzictwo zła — głos z doliny dna,
Kto go usłyszy, ten cenę zna.

Bridge (epicki):
Dwaj bracia — dwie różne drogi,
Wojna, dom i cień pod skórą.
Jeden leczy, lecz sam odchodzi,
Zostawia dziecko pod zimną chmurą.

Jeden niesie mrok jak znak krwi,
Drugi sadzi drzewa, chce wierzyć w czas.
Lecz Dolina patrzy — pamięta twarze,
Bo nic nie ginie w lodzie tak.

Refren (ostatni):
To dziedzictwo zła — lub próba dusz,
Czy jesteś panem krwi, czy jej sługą już.
Nie każdy potomek musi spaść,
Lecz każdy musi wybrać: noc czy blask.

Dziedzictwo zła — niech pęknie ten krąg,
Niech lód wreszcie puści swój dług.

Outro (cicho):
Węzełek czeka…
Ręce drżą…
A Ludzie Lodu
Wciąż patrzą z gór.