ดำทะมึนมะหึมา

[Verse 1]
เปราะบางดั่งแก้วในมือเธอ
แตกกระจายกลางคืนที่ไร้ชื่อ
ความหงอยเหงานั่งกอดเข่ามองเลือด
หยดลงดินดำทะมึนกลืนหาย

[Verse 2]
ความซึมคลานช้าๆ ขึ้นสมอง
รัดคอแน่นดั่งโซ่เน่าเก่า
เงียบงันแผ่กว้างมะหึมา
กลบเสียงหัวใจเต้นครั้งสุดท้าย

[Chorus]
เงียบ… เงียบจนได้ยินความตายหัวเราะ
คมบางเฉียบแทงทะลุวิญญาณ
คร่าชีวิตมากมายทิ้งกายไร้ค่า
สู้ความตายเป็นนิรันดร์ ไม่เหลือวันพรุ่งนี้
ดำทะมึนมะหึมา กลืนเราไปทั้งเป็น

[Bridge]
[low vocal register] ลมหายใจสุดท้าย
ถูกตัดขาดด้วยมือของตัวเอง
[high-pitched scream] ชื่อของฉัน
จมในเหวลึกไร้เสียงเรียกกลับ

[Chorus]