Kaganiec czasu

(Intro – szept, melorecytacja)
Nie ma już wschodów, tylko alarmy.
Nie ma nocy – są grafiki snu.
Czas się nie toczy — on nas toczy,
ściera z twarzy sens i ruch.

(Zwrotka I)
Kiedyś słońce mierzyło nasz sen,
wiatr znał drogę, serca znały dzień,
teraz zegar bije jak strażnik snów,
w rytmie liczb gubimy swój ruch.

(Refren)
Czas – najdoskonalszy kaganiec,
subtelny jak dotyk, brutalny jak stal,
zabiera nam ciało, zostawia plan,
kiedy świt? kiedy noc? – nie wiem sam.

(Zwrotka II)
System wplótł minuty w krew,
każdy oddech ma swój kod i sens,
chwila – nie jest już chwilą, to plik,
zdejmij zegar, poczuj krzyk.

(Nowy fragment)
Każda wymuszona zmiana czasu
to jak pęknięcie w duszy —
rozwibrowuje serce,
rozrywa sny, oddala od harmonii.
Przestawiają zegary,
ale prawdziwy ból dzieje się w ukryciu —
w ciałach, które nie wiedzą,
kiedy świt, a kiedy zmierzch,
i zaczynają bić rytmem serwerów, giełd i korporacji.

To nie tylko manipulacja godziną,
to manipulacja świadomością —
odcięciem od własnego wnętrza,
od oddechu, od wolności.

(Refren)
Czas – najdoskonalszy kaganiec,
subtelny jak dotyk, brutalny jak stal,
oddziela nas od źródła, od fal,
od prawdy, której obcy jest czad.

(Bridge)
Manipulują dniem i nocą,
dusza ma wyrwę, serce bez mocy,
myśl biegnie szybciej niż dźwięk,
a ciało nie nadąża już za tłem.

(Refren – finałowy)
Czas – kaganiec w złotej ramie,
pętla, co ściska jak czuły szept,
a może wystarczy zatrzymać dech,
by wrócić tam, gdzie był nasz sens.

(Outro – jak echo po burzy)
Zegar milknie.
Świt nie przychodzi – on się rodzi w nas.
Czas przestaje mierzyć, zaczyna słuchać.
I wtedy znów wiemy,
że istniejemy naprawdę.