Z dwóch żywiołów

[INTRO – cicho, z przestrzenią]
(HE)
Gdy milknie świat, gdy cichnie czas,
unoszę się ponad dni i nas.
(SHE)
Tam, gdzie nie sięga cień ni strach,
czuję spokój — we mnie świat.

[VERSE 1]
(SHE)
Wiatr niesie mnie ponad mgły,
tam, gdzie rodzą się sny.
Patrzę z góry, czuję sens —
cisza we mnie śpiewa wciąż.

(HE)
Z wysoka widzę każdy ślad,
każdy ruch i każdy znak.
Jak orzeł — wolny, ponad dni,
unoszę się w blasku chwil.

[CHORUS – BOTH]
(SHE & HE)
W ciszy latam jak orzeł sam,
widzę świat, jak nie widzi nikt.
W spokoju serca rodzi się blask,
tam, gdzie kończy się krzyk.

Lecz gdy gniew obudzi się we mnie,
gdy świat zapragnie mojej krwi —
wtedy wstaję jak lew, jak ogień, jak cień,
co płonie wśród burzy i mgły.

[VERSE 2]
(SHE)
Nie boję się burz, nie boję się zmian,
bo w nich też mieszka mój stan.
(HE)
A gdy nadejdzie ciemny czas,
lew we mnie wstaje, by trwać.

(SHE)
Tam, gdzie słońce w ciszy śni,
tam rosną moje sny.
(HE)
A gdy świat mnie zrani znów —
lew w mej duszy śni...

[BRIDGE – emocjonalne uniesienie]
(HE)
Wolność w skrzydłach drży,
ogień w mojej krwi!
(SHE)
Cisza i siła – dwa imiona duszy,
co w jednym sercu śni!

[FINALE – BOTH]
(SHE & HE)
W ciszy — orzeł, co wzlata w dal,
w gniewie — lew, co burzy świat.
Dwa oddechy, dwa rytmy dnia,
w jednym sercu, w jednym ja.

(SHE)
Niech spokój mnie niesie...
(HE)
Niech ogień mnie strzeże...
(SHE & HE – szept)
Orzeł i lew... ja i sen...