Olmadı

Yaşam şöyle bir dört dörtlük olmadı.
Biz olmadık öyle, tam istediğimiz gibi.
İşler güçler olmadı.
Olsa da bize uymadı, yordu, hırpaladı.
Bazen de “ah o patron, ah o çalışan, ah o ekonomi”
Çocuklar da olmadı.
Belki bi çocuğumuz bile olmadı.
Olanların tahtları olsa, bahtları olmadı.
Bahtı olanlar farkında olmadı.
Dünya barışı olmadı örneğin.
Ülke refahı hele hiç.
Tam olmadı dostluklar, bir yerde hep eksik.
Bazen mesafe girdi araya, bazen güven kırıldı.
Bazense her şey öylesine oldu, günübirlik.
O adam olmadı.
O kadın olmadı.
Aşk, meşk olmadı.
Ahenk olmadı.
Bazen, ikisi bir arada olmadı.
Herkes birer kapalı kutu.
Anlaşmak mümkün olmadı.
Bir türlü olmadı,
Güvencemiz, beklentimiz…
Yeterince güzel olunmadı,
Yeterince zengin olunmadı,
Yeterince güçlü olunmadı.
Yetenek varsa fırsat olmadı
Fırsat varken heves olmadı.
Gençken toyluk,
Yaşlanınca da her şey geçmiş oldu.
Ya yavaştı ya hızlı,
Zaman istediğimiz ayarda olmadı
İdealler hayat bulmadı,
Anlamlar anlamlı olmadı.
Hiçbir zevk sürekli olmadı mesela,
Kaygılar da son bulmadı.
İnsan bir türlü “olamadı, olmadı.”
Peki ne oldu?
Bu kadar oldu!
Elimizden gelen oldu.
Elimizden gelmeyen de oldu.
Her şey yapabildiğimiz kadar oldu.
Her şey olabileceği kadar oldu.
Hayat bu...
“Olduğu kadar” oldu!
Ya mutluluk?
O da, bunu anladığımız kadar oldu!