Karolina

Karolina, królowo, czy dasz chwilę wytchnienia?
Ciągle słyszę twoje słowa, twoje krzyki, twe cienia.
A Edek tylko stoi, spojrzenie ma łagodne,
I nie wie, czy się śmiać, czy szukać cichej strony.
Karolina, dlaczego krzyczysz na Edka tak?
Czyżby zrobił coś złego, czy zły ma znak?
On wciąż patrzy, w milczeniu znosi burze twe,
Karolina, trochę ciszy – o to tylko prosić chce.
Pamiętasz, jak mówił ci, że jesteś jego światem?
Że każde twoje słowo staje się dla niego skarbem?
A teraz twe gromy spadają jak deszcz,
A on stoi, jak skała, choć trochę boi się też.
Karolina, dlaczego krzyczysz na Edka tak?
Czyżby zrobił coś złego, czy zły ma znak?
On wciąż patrzy, w milczeniu znosi burze twe,
Karolina, trochę ciszy – o to tylko prosić chce.
Może czasem wystarczy spojrzeć w jego oczy,
Zobaczyć, że jest tu, by dawać ci spokój i uroczy
Świat bez krzyku, gdzie zrozumienie trwa,
Karolina, usiądź, posłuchaj go raz.
Karolina, dlaczego krzyczysz na Edka tak?
Czyżby zrobił coś złego, czy zły ma znak?
On wciąż patrzy, w milczeniu znosi burze twe,
Karolina, trochę ciszy – o to tylko prosić chce.
Karolina, czy usłyszysz kiedyś jego głos?
W tym cichym spojrzeniu jest spokój, nie złość.
Może